*ଅହଂକାର*
କାଳିଦାସ:---ମା ମୋତେ ପାଣି ଟୋପେ ପିଇବାକୁ ଦିଅ ବହୁତ ଧର୍ମ ହେବ।
ବୃଦ୍ଧା ;---ପୁଅ ମୁଁ ତୋତେ ଜାଣିନାହିଁ। ତୋର ପରିଚୟ ଦେ।
କାଳିଦାସ :--- ମୁଁ ଏକ ପଥିକ। ଦୟାକରି ମୋତେ ପାଣି ଟୋପେ ଦିଅ ମା। ମୁଁ ବହୁତ ତୁଷାର୍ଥ।
ବୃଦ୍ଧା :---ତୁ ପଥିକ କେମିତି ହୋଇପାରିବୁ!!! ପଥିକ ତ କେବଳ ଦୁଇଜଣ ଅଟନ୍ତି। ଜଣେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଓ ଆଉଜଣେ ଚନ୍ଦ୍ର।ତାଙ୍କର ଗନ୍ତ୍ୟଵ୍ୟ ପଥରେ ସବୁବେଳେ ଗତି କରିଥାନ୍ତି। ତୁ ୟାଙ୍କ ଭିତରୁ କିଏ ସତ କହ
କାଳିଦାସ:--- ମୁଁ ଅତିଥି, ଦୟା କରି ମୋତେ ପାଣି ଟୋପେ ଦିଅ।
ବୃଦ୍ଧା:---ତୁ ଅତିଥି କେମିତି ହୋଇପାରିବୁ ??? ଏ ସଂସାର ରେ ଦୁଇ ଜଣ ଅତିଥି ଅଟନ୍ତି। ଜଣେ ଧନ ଓ ଆଉ ଜଣେ ଯୌବନ।ତାଙ୍କୁ ଯିବାକୁ ସମୟ ଲାଗେନି। ସତ୍ୟ କରି କହ ତୁ କିଏ ???
(ଏପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସବୁ ତର୍କ ରୁ ହତାଶ ହୋଇସାଲେନି କାଳିଦାସ)
କାଳିଦାସ :--ମୁଁ ସହନଶୀଳ ଅଟେ। ଏବେ ତ ପାଣି ଟୋପେ ଦିଅ।
ବୃଦ୍ଧା :---ନା ସହନଶୀଳ ତ ଦୁଇଜଣ ଅଟନ୍ତି। ଜଣେ ପୃଥିବୀ ଯିଏ କି ପାପି ଓ ପୁଣ୍ୟାତ୍ମା ମାନଂକର ବୋଝ ସହି ଆସିଛନ୍ତି।ତାର ଛାତି ଚିରି କରି ବୀଜ ରୋପଣ କରି ସମାଜ କୁ ଶସ୍ୟ ର ଭଣ୍ଡାର ଯୋଗାଇ ଥାଏ
ଅନ୍ୟଟି ହେଉଛି ବୃକ୍ଷ ଯାହାକୁ କି ପଥର ମାରିଲେବି ସେ ମିଠା ଫଳ ଦେଇଥାଏ।ତୁ ସତ କହ କିଏ ତୁ????
( କଳିଦାସ ମୂର୍ଛିତ ଅବସ୍ଥାରେ ଆସି ଗଲେଣି )
କାଳିଦାସ :---ମୁଁ ହଠୀ ଅଟେ।
ବୃଦ୍ଧା :--ପୁଣି ଅସତ୍ୟ । ହଠୀ ଦୁଇ ଜଣ ଅଟନ୍ତି। ପ୍ରଥମ ନଖ
ଅନ୍ୟଟି ବାଳ। ଯେତେ କାଟିଲେବି ତାକୁ ବଢ଼ିବାରେ କେହି ରୋକି ପାରନ୍ତି ନାହିଁ। ସତ୍ୟ କୁହ ବ୍ରାହ୍ମଣ ତମେ କିଏ ???
(କାଳିଦାସ ପୁରା ଅପମାନିତ ଓ ପରାଜିତ ହୋଇସାରିଛନ୍ତି)
କାଳିଦାସ :---ତାହାହେଲେ ମୁଁ ମୁର୍ଖ।
ବୃଦ୍ଧା:---ନା ତୁ ମୁର୍ଖ କିପରି ହୋଇପାରିବୁ ??? ମୁର୍ଖ ତ ଦୁଇଜଣ ଅଟନ୍ତି। ଜଣେ ରାଜା, ଯିଏ ବିନା ଯୋଗ୍ୟତା ରେ ବି ସମସ୍ତଙ୍କ ଉପରେ ଶାସନ କରିଥାଏ। ଆଉ ଜଣେ ହେଉଛି ରାଜ ଦରବାରରେ ପଣ୍ଡିତ ଯିଏକି ରାଜାଙ୍କୁ ଖୁସି କରିବାକୁ ଯାଇ ଭୁଲ୍ କଥା କୁ ତର୍କ ମାଧ୍ୟମରେ ଠିକ୍ କଥା ରେ ପରିଣତ କରିଥାଏ।
( କିଛିଆଉ କହିବା ଅବସ୍ଥାରେ ନ ଥିଲେ କାଳିଦାସ, ସେ ବୃଦ୍ଧା ଙ୍କ ଗୋଡ ତଳେ ପଡିଗଲେ ଓ ପାଣି ପାଣି ବୋଲି କହି ଚାଲିଲେ)
ବୃଦ୍ଧା :---ଉଠ ବସ୍ଛ । ଏ ସ୍ୱର ଶୁଣି କଳିଦାସ ଉପରକୁ ଦେଖନ୍ତି ତ ସାକ୍ଷାତ ମା ସରସ୍ଵତୀ ତାଙ୍କ ସାମନା ରେ ଅଭିର୍ଭୁତା।କାଳିଦାସ ତାଙ୍କ ପାଦ ଧରି କାନ୍ଦି ବାକୁ ଲାଗିଲେ।
*ମା ସରସ୍ୱତୀ :---ଶିକ୍ଷାରେ ଜ୍ଞାନ ଉତ୍ପନ ହୁଏ, ଅହଂକାର ନୁହେଁ।ତୁ ଶିକ୍ଷା ଦ୍ୱାରା ପ୍ରାପ୍ତ ମାନ ଓ ପ୍ରତିଷ୍ଠା କୁ ନିଜର ଉପଲବ୍ଧି ବୋଲି ମାନିନେଲୁ ଓ ନିଜକୁ ବହୁତ ଅହଙ୍କାରୀ ବୋଲି ମାନିନେଲୁ। ଏଥିପାଇଁ ତୋର ଆଖି ଖୋଲିବାପାଇଁ ମୁଁ ତୋତେ ପରୀକ୍ଷା କରୁଥିଲି।*
କାଳିଦାସ ନିଜର ଭୁଲ୍ ନିଜେ ବୁଝିପାରିଲେ ଓ ପେଟପୁରା ପାଣି ପିଇ ଆଗକୁ ଚାଲିଲେ।
*ତେଣୁ ବିଦ୍ୟା ଉପରେ କେବେବି ଆତ୍ମଗର୍ଵ କରନ୍ତୁ ନାହିଁ। ଏ ଆତ୍ମଗର୍ଵ ବିଦ୍ୟା କୁ ନଷ୍ଟ କରିଦିଏ।*
Be useful to others.
*Spread Happiness.*
କାଳିଦାସ:---ମା ମୋତେ ପାଣି ଟୋପେ ପିଇବାକୁ ଦିଅ ବହୁତ ଧର୍ମ ହେବ।
ବୃଦ୍ଧା ;---ପୁଅ ମୁଁ ତୋତେ ଜାଣିନାହିଁ। ତୋର ପରିଚୟ ଦେ।
କାଳିଦାସ :--- ମୁଁ ଏକ ପଥିକ। ଦୟାକରି ମୋତେ ପାଣି ଟୋପେ ଦିଅ ମା। ମୁଁ ବହୁତ ତୁଷାର୍ଥ।
ବୃଦ୍ଧା :---ତୁ ପଥିକ କେମିତି ହୋଇପାରିବୁ!!! ପଥିକ ତ କେବଳ ଦୁଇଜଣ ଅଟନ୍ତି। ଜଣେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଓ ଆଉଜଣେ ଚନ୍ଦ୍ର।ତାଙ୍କର ଗନ୍ତ୍ୟଵ୍ୟ ପଥରେ ସବୁବେଳେ ଗତି କରିଥାନ୍ତି। ତୁ ୟାଙ୍କ ଭିତରୁ କିଏ ସତ କହ
କାଳିଦାସ:--- ମୁଁ ଅତିଥି, ଦୟା କରି ମୋତେ ପାଣି ଟୋପେ ଦିଅ।
ବୃଦ୍ଧା:---ତୁ ଅତିଥି କେମିତି ହୋଇପାରିବୁ ??? ଏ ସଂସାର ରେ ଦୁଇ ଜଣ ଅତିଥି ଅଟନ୍ତି। ଜଣେ ଧନ ଓ ଆଉ ଜଣେ ଯୌବନ।ତାଙ୍କୁ ଯିବାକୁ ସମୟ ଲାଗେନି। ସତ୍ୟ କରି କହ ତୁ କିଏ ???
(ଏପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସବୁ ତର୍କ ରୁ ହତାଶ ହୋଇସାଲେନି କାଳିଦାସ)
କାଳିଦାସ :--ମୁଁ ସହନଶୀଳ ଅଟେ। ଏବେ ତ ପାଣି ଟୋପେ ଦିଅ।
ବୃଦ୍ଧା :---ନା ସହନଶୀଳ ତ ଦୁଇଜଣ ଅଟନ୍ତି। ଜଣେ ପୃଥିବୀ ଯିଏ କି ପାପି ଓ ପୁଣ୍ୟାତ୍ମା ମାନଂକର ବୋଝ ସହି ଆସିଛନ୍ତି।ତାର ଛାତି ଚିରି କରି ବୀଜ ରୋପଣ କରି ସମାଜ କୁ ଶସ୍ୟ ର ଭଣ୍ଡାର ଯୋଗାଇ ଥାଏ
ଅନ୍ୟଟି ହେଉଛି ବୃକ୍ଷ ଯାହାକୁ କି ପଥର ମାରିଲେବି ସେ ମିଠା ଫଳ ଦେଇଥାଏ।ତୁ ସତ କହ କିଏ ତୁ????
( କଳିଦାସ ମୂର୍ଛିତ ଅବସ୍ଥାରେ ଆସି ଗଲେଣି )
କାଳିଦାସ :---ମୁଁ ହଠୀ ଅଟେ।
ବୃଦ୍ଧା :--ପୁଣି ଅସତ୍ୟ । ହଠୀ ଦୁଇ ଜଣ ଅଟନ୍ତି। ପ୍ରଥମ ନଖ
(କାଳିଦାସ ପୁରା ଅପମାନିତ ଓ ପରାଜିତ ହୋଇସାରିଛନ୍ତି)
କାଳିଦାସ :---ତାହାହେଲେ ମୁଁ ମୁର୍ଖ।
ବୃଦ୍ଧା:---ନା ତୁ ମୁର୍ଖ କିପରି ହୋଇପାରିବୁ ??? ମୁର୍ଖ ତ ଦୁଇଜଣ ଅଟନ୍ତି। ଜଣେ ରାଜା, ଯିଏ ବିନା ଯୋଗ୍ୟତା ରେ ବି ସମସ୍ତଙ୍କ ଉପରେ ଶାସନ କରିଥାଏ। ଆଉ ଜଣେ ହେଉଛି ରାଜ ଦରବାରରେ ପଣ୍ଡିତ ଯିଏକି ରାଜାଙ୍କୁ ଖୁସି କରିବାକୁ ଯାଇ ଭୁଲ୍ କଥା କୁ ତର୍କ ମାଧ୍ୟମରେ ଠିକ୍ କଥା ରେ ପରିଣତ କରିଥାଏ।
( କିଛିଆଉ କହିବା ଅବସ୍ଥାରେ ନ ଥିଲେ କାଳିଦାସ, ସେ ବୃଦ୍ଧା ଙ୍କ ଗୋଡ ତଳେ ପଡିଗଲେ ଓ ପାଣି ପାଣି ବୋଲି କହି ଚାଲିଲେ)
ବୃଦ୍ଧା :---ଉଠ ବସ୍ଛ । ଏ ସ୍ୱର ଶୁଣି କଳିଦାସ ଉପରକୁ ଦେଖନ୍ତି ତ ସାକ୍ଷାତ ମା ସରସ୍ଵତୀ ତାଙ୍କ ସାମନା ରେ ଅଭିର୍ଭୁତା।କାଳିଦାସ ତାଙ୍କ ପାଦ ଧରି କାନ୍ଦି ବାକୁ ଲାଗିଲେ।
*ମା ସରସ୍ୱତୀ :---ଶିକ୍ଷାରେ ଜ୍ଞାନ ଉତ୍ପନ ହୁଏ, ଅହଂକାର ନୁହେଁ।ତୁ ଶିକ୍ଷା ଦ୍ୱାରା ପ୍ରାପ୍ତ ମାନ ଓ ପ୍ରତିଷ୍ଠା କୁ ନିଜର ଉପଲବ୍ଧି ବୋଲି ମାନିନେଲୁ ଓ ନିଜକୁ ବହୁତ ଅହଙ୍କାରୀ ବୋଲି ମାନିନେଲୁ। ଏଥିପାଇଁ ତୋର ଆଖି ଖୋଲିବାପାଇଁ ମୁଁ ତୋତେ ପରୀକ୍ଷା କରୁଥିଲି।*
କାଳିଦାସ ନିଜର ଭୁଲ୍ ନିଜେ ବୁଝିପାରିଲେ ଓ ପେଟପୁରା ପାଣି ପିଇ ଆଗକୁ ଚାଲିଲେ।
*ତେଣୁ ବିଦ୍ୟା ଉପରେ କେବେବି ଆତ୍ମଗର୍ଵ କରନ୍ତୁ ନାହିଁ। ଏ ଆତ୍ମଗର୍ଵ ବିଦ୍ୟା କୁ ନଷ୍ଟ କରିଦିଏ।*
Be useful to others.
*Spread Happiness.*
